• 1404/08/25 - 14:46
  • - تعداد بازدید: 105
  • - تعداد بازدیدکننده: 97
  • زمان مطالعه : 3 دقیقه
به مناسبت هفته دیابت انجام شد؛

گفتگوی صمیمانه با الگویی امیدبخش برای کودکان مبتلا به دیابت

به مناسبت هفته دیابت، روابط عمومی مرکز آموزشی، پژوهشی و درمانی کودکان بندرعباس، گفتگویی صمیمانه با یکی از کارمندان خانواده بزرگ علوم پزشکی هرمزگان که از اعضای جامعه دیابتی کشور است، انجام داد تا داستان زندگی او، الگویی امیدبخش برای کودکان و نوجوانانی باشد که با دیابت نوع یک دست و پنجه نرم می کنند.

۱- لطفاً خودتون رو معرفی کنین و بگین از چه سنی دیابت داشتین؟

 

مریم کمالی هستم، ۳۰ سالمه و از ۱۵ سالگی دیابت نوع یک دارم.

 

۲- در مورد دیابت نوع یک برامون توضیح بدین لطفاً و فرقش با دیابت نوع دو چی هست؟

 

دیابت نوع یک اصولاً در سنین پایین تر اتفاق می افته و وابسته به تزریق انسولین هست، ولی دیابت نوع دو در سنین بالا تر بروز پیدا می کنه و غیر وابسته به تزریق انسولین هست. به بیان دقیق تر، در دیابت نوع یک بدن انسولین تولید نمی کنه ولی در دیابت نوع دو بدن انسولین تولید می کنه ولی نمی تونه ازش استفاده کنه.

 

۳- آیا بچه ها هم می تونن به دیابت نوع دو مبتلا بشن؟

 

بله، به خاطر تغییر سبک زندگی ها و افزایش مصرف انواع فست فود ها و نوشیدنی های شیرین، بی تحرکی و اضافه وزن، احتمال ابتلا به دیابت نوع دو در کودکان افزایش پیدا کرده.

 

۴- به خاطر دیابت چه رعایت هایی انجام میدین؟

 

سعی می کنم وعده های غذاییم و تزریق انسولین منظم باشه؛ یعنی هر روز سر زمان مشخص مصرف کنم، غذا های چرب و شیرین کمتر استفاده کنم، سعی می کنم در هفته حداقل دو سه بار حبوبات استفاده کنم، از غلات سبوس دار استفاده کنم، کنار تمام وعده های غذاییم سبزیجات مصرف کنم و در هفته حداقل دو الی سه ساعت فعالیت فیزیکی مثل پیاده روی داشته باشم و حتما میان وعده استفاده‌ کنم.

 

۵- دیابت تا کنون چه چالش هایی در زندگی شما به وجود آورده و در سنین نوجوانی که تازه مبتلا شده بودین چه دشواری هایی در مسیر داشتین؟

 

خب اولش که فهمیدم مبتلا به دیابت شدم تا زمانی که تونستم قند خونم رو کنترل کنم چون مجبور بودم مدام قند خونم رو چک کنم و باتوجه به اون به پزشکم گزارش بدم تا بتونم به دوز انسولین مورد نیاز برسم یک مقدار سخت بود ولی خدا رو شکر به خاطر وجود خانواده ام که کنارم بودن تونستم خیلی سریع قند خونم رو کنترل کنم. به خاطر من کل عادات غذایی خانواده تغییر کرد و فکر می کنم که نقش خیلی مهمی در کنترل بیماریم داشت و حضور پزشک متخصص آزمایشگاهی که همیشه برای چکاب میرفتم و برادر پزشکم در آگاهی خودم و خانواده ام خیلی تاثیر داشت که خیلی راحت تر بتونم باهاش کنار بیام؛ طوری که هرجا میرفتم با افتخار سرم رو بالا می گرفتم و می گفتم که دیابتی هستم. حضور خانواده، معاون مدرسه ام و دوستام خیلی پر رنگ بود.

راجع به چالش های دیگه اش بخوام بهتون بگم مثلاً اگه روزی دلم میخواست مثلا بستنی بخورم یک واحد انسولین میزدم و یه ذره ازش میخوردم و بعدش قندم رو چک میکردم که مطمئن بشم قندم کنترل باشه.

 

۶- در دانشگاه در چه رشته ای تحصیل کردین و در حال حاضر مشغول به چه کاری هستید؟

 

رشته دانشگاهیم علوم تغذیه بود. کارشناس تغذیه و رژیم درمانگر هستم و در حال حاضر در مرکز خدمات جامع سلامت بندر کنگ و کلینیک خصوصی مشغول به فعالیت هستم و در هنرستان بهیاری بندر لنگه هم در زمینه تغذیه تدریس داشتم. شغلم رو خیلی دوست دارم چون به واسطه شغلم می تونم با آدم های هم نوع خودم در ارتباط باشم، کنارشون باشم و بهشون برای کنترل بیماری یا پیشگیری ازش کمک کنم، چه در بخش خصوصی چه در بخش دولتی که بهم مراجعه می‌کنند و چه خودم که تو جامعه مثل مدارس، مساجد، ادارات و... برای آموزش میرم.

 

۷- در اوقات فراغتتون چه کار هایی انجام میدین؟

 

کتاب می خونم و فیلم می بینم.

 

۸- چه صحبتی با کودکان و نوجوانان مبتلا به دیابت دارین؟

 

یادتون باشه دیابت شاید یه سری محدودیت ها داشته باشه ولی محرومیت نیست و با مراعات یه سری نکات ساده اما مهم، ما هم می تونیم مثل همه آدم ها مراحل مختلف زندگی رو طی کنیم و از لحظاتمون لذت ببریم. هیچ وقت فکر نکنین که شما از بقیه چیزی کم دارین یا به اندازه اون ها توانمند نیستین. همه ما انسان ها می تونیم قهرمان زندگی خودمون باشیم.

  • گروه خبری : آخرین اخبار,اخبار مهم
  • کد خبر : 25802
فائزه فیروزآبادی
خبرنگار

فائزه فیروزآبادی

تصاویر

نظرات

0 نظر برای این مطلب وجود دارد

نظر دهید